کسب زندگی سالم (طب سنتی)

طب سنتی

پزشکی سنتی یا طب سنتی در دستهٔ پزشکی جایگزین قرار می‌گیرد.

طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی طب سنتی مجموعه‌ای است از دانسته‌ها، مهارت‌ها و اعمال که بر پایه نظریه‌ها، باورها و تجربه‌های بومی فرهنگ‌های مختلف است، خواه که قابل شرح باشد یا نباشد، که در بهداشت و نیز پیشگیری، تشخیص، بهبود و مداوای بیماری‌های جسمی و ذهنی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

طب سنتی در بسیاری نقاط جهان وجود دارد که از جمله مشهورترین انواع آن می‌توان به طب سنتی چین، گیاه‌درمانی و طب اخلاطی (بکار برده شده در طب سنتی ایرانی – علم مزاج‌شناسی)،شمن‌باوری و آیورودا (بکار برده شده در طب سنتی هندی) اشاره کرد.

در دنیا ۷۵۰ هزار گونه گیاهان دارویی وجود دارد که ۱۰ درصد از این میزان خواص درمانی دارد. سازمان جهانی بهداشت طی ۳۰ سال گذشته‌استفاده از ظرفیت طب سنتی و مکمل را در کنار طب جدید در دستور کار خود قرار داده‌است، ریشه دار بودن در فرهنگ مردم، کل نگر بودن طب سنتی و سهولت دسترسی و ارزان‌تر بودن خدمات طب سنتی از دلایلی است که این سازمان در توسعه و ترویج طب سنتی مد نظر دارد.

مقصود ما از آنچه که امروزه در ایران به عنوان طب سنتی شناخته می‌شود آموزه‌هایی است که ریشهٔ آن را می‌توان در قرن سوم هجری و غالباً در ترجمه‌های عربی از آثار بقراط و جالینوس یافت.

روش‌های تشخیص

در طب سنتی چند روش تشخیص وجود دارد.

۱. مزاج‌شناسی – معاینه وضعیت روانی

۲. نبض

۳. بول و براز (ادرار و مدفوع)

۴. عنبیه‌شناسی

۵. زبان‌شناسی

۶. پاندول

۷. بیولوکیشن

باد در طب سنتی

باد، در طب سنتی و عامیانه:

۱. انتفاخ (بادکردگی) ناطبیعی؛

۲. تورّم (آماسیدگی) و عِظَم (بزرگ شدگی، برآمدگی) ناطبیعی می‌باشد.

بخارات

بُخار (در جمع: بُخارات و اَبْخِرَة)، در اصطلاح پزشکی سنّتی (جالینوسی)، بُخاری (= حالت گازی برخی از مواد) که از گَندِگی (عفونت) یکی از اَخْلاط چهارگانه (خون، بلغم، صفرا و سودا) در یکی از اندامها یا در همه تن برمی‌خیزد و از راه رگها به سَر و دماغ (مغز) می‌رسد و سبب حدوث بیماری‌ها و آشفتگیهایی در دماغ می‌شود.

طبایع غذاها

در طب سنتی غذا به دو دسته سرد، گرم تقسیم می‌شوند.

که خود این ۲ دسته بر اساس حالت میزان موجود آب درون ماده غذایی، تقسیم‌بندی می‌شود.

غذاهای گرم، خشک

غذاهای گرم، تر

غذاهای سرد و تر

غذاهای سرد و خشک

غذاهای معتدل